Wydawca treści Wydawca treści

Samochód

Czy mogę wjechać samochodem do lasu? Skąd mam wiedzieć czy droga jest publiczna czy leśna? Czy strażnik leśny może nałożyć mandat? - odpowiedzi na te i inne pytania.

Czy mogę wjechać samochodem do lasu?

Zasady udostępniania lasów są precyzyjnie opisane w rozdziale 5. Ustawy o lasach.  Wynika z niej, że ruch motorowerem, pojazdem silnikowym (samochodem, motocyklem czy quadem), a także zaprzęgiem konnym dopuszczalny jest tylko drogami publicznymi. Każdym pojazdem można wjechać do lasu drogą leśną tylko wtedy, gdy jest wyraźnie ona oznaczona drogowskazami dopuszczającymi ruch (np. wskazany jest kierunek i odległość dojazdu do miejscowości, ośrodka wypoczynkowego czy parkingu leśnego). Nie dotyczy to inwalidów, którzy poruszają się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb.

Uwaga! Na drogach leśnych nie muszą być ustawione szlabany i znaki zakazujące poruszania się po nich, gdyż zakaz ten wynika wprost z zapisów ustawy o lasach. Obowiązuje on cały rok, nie tylko w okresie zagrożenia pożarowego.

Także jazdę konną po lesie ustawa dopuszcza tylko drogami wyznaczonymi przez właściwego nadleśniczego.

Wszystkie te przepisy nie dotyczą pracowników nadleśnictw w czasie wykonywania obowiązków służbowych, właścicieli lasów w ich własnych lasach, osób wykonujących i kontrolujących gospodarkę leśną, służb ratujących zdrowie i mienie ludzkie (policja, straż pożarna, pogotowie ratunkowe), myśliwych wykonujących zadania gospodarcze oraz właścicieli pasiek zlokalizowanych w lasach.

Skąd mam wiedzieć czy droga jest publiczna czy leśna?

Nie ma, niestety, jednolitego i czytelnego systemu oznakowania dróg publicznych biegnących przez lasy. Jest to obowiązek zarządcy drogi, który powinien oznakować drogę zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów ruchu drogowego oraz ustawy o lasach. Najlepiej kierować się ogólną zasadą wjeżdżania samochodem do lasu tylko tam, gdzie wyraźnie pozwalają na to znaki drogowe. Zgodnie z ustawą o lasach nie ma obowiązku oznakowania znakami zakazu dróg, gdzie nie wolno wjeżdżać. Należy zatem stosować zasadę, że droga nieoznakowana nie jest dopuszczona do ruchu.

Nadleśnictwa ustawiają tablice informacyjne z drogami wyznaczonymi do ruchu i miejscami parkingowymi. Można także szukać takich informacji w urzędach gmin i punktach informacji turystycznej.

Gdzie zostawić samochód wybierając się do lasu?

Wybierając się do lasu należy samochód pozostawić w miejscu oznaczonym jako parking lub miejsce postojowe. Zgodnie z art. 29 ustawy o lasach tylko tam można bezpiecznie parkować. Każde nadleśnictwo przygotowuje sieć parkingów leśnych oraz miejsc parkowania pojazdów. Informacje o nich można znaleźć na stronie internetowej nadleśnictwa. Najłatwiej na nią trafić wpisując adres www.lasy.gov.pl, a potem wybierając odpowiednią dyrekcję regionalną i nadleśnictwo.  

Nie należy pozostawiać samochodów przed szlabanami i na poboczach dróg, nawet jeśli są one dopuszczone do ruchu, ponieważ utrudnia to ich gospodarcze wykorzystanie.

Czy strażnik leśny może zatrzymać samochód i wylegitymować kierowcę?

Strażnik leśny, podobnie jak inni pracownicy Służby Leśnej, którzy mają uprawnienia strażnika leśnego, mogą, zgodnie z art.29c Ustawy prawo o ruchu drogowym, zatrzymywać pojazdy i legitymować kierowców na terenie lasów. Jeżeli kierowca pojazdu nie zastosował się do przepisów i znaków drogowych dotyczących zakazu wjazdu, zatrzymywania się i postoju obowiązujących na terenie lasów musi liczyć się z tym, że strażnik leśny może go zatrzymać, wylegitymować i wydać polecenie co do zachowania się na drodze. Jeżeli samochód przewozi drewno lub zachodzi uzasadnione podejrzenie, że kierowca popełnił w lesie przestępstwo, strażnik leśny może zatrzymywać pojazd do kontroli także poza terenem leśnym.

Zgodnie z zapisami ustawy o lasach strażnik leśny ma także prawo do legitymowania innych osób, np. świadków wykroczeń i przestępstw, nakładania oraz pobierania grzywien (mandatów karnych), odbierania za pokwitowaniem przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia oraz narzędzi i środków służących do ich popełnienia.

Należy się liczyć także z tym, że wobec osób uniemożliwiających kontrolę strażnik leśny ma prawo stosować środki przymusu bezpośredniego łącznie z użyciem broni.

Czy strażnik leśny może nałożyć mandat?

Strażnik leśny i pracownik Służby Leśnej mający uprawnienia strażnika np. leśniczy,  ma prawo do nałożenia grzywny w formie mandatu karnego o wysokości od 20 do 500 złotych. Grzywny są nakładane za wykroczenia określone w kodeksie wykroczeń (np. wjazd i parkowanie pojazdu w miejscu niedozwolonym, niszczenie grzybów i grzybni, płoszenie, zabijanie dzikich zwierząt, niszczenie lęgów ptasich mrowisk itd.), w ustawie o ochronie przyrody (np. wypalanie roślinności, uszkadzanie drzew i krzewów) oraz za wykroczenia określone w prawie łowieckim.

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie stanowi, że grzywny są nakładane w zasadzie w formie mandatu kredytowanego, wręczanego sprawcy wykroczenia za pokwitowaniem odbioru. Mandat staje się prawomocny po pokwitowaniu jego odbioru przez ukaranego, a należność grzywny należy uiścić w terminie 7 dni na konto widniejące na blankiecie mandatu.

W przypadku gdy sprawcą wykroczenia jest osoba czasowo przebywająca na terenie naszego kraju lub osoba nie mająca stałego miejsca zamieszkania i pobytu, nakłada się mandat karny gotówkowy. W takiej sytuacji należność wpłaca się od razu osobie, która nałożyła mandat.

W sytuacji, gdy wyrządzona szkoda jest znaczna (np. skradziono drewno, zniszczono fragment lasu, budowlę lub urządzenie) i kwalifikuje się to do wyższej kary niż pięćsetzłotowy mandat, strażnik leśny występuje do sądu z wnioskiem o ukaranie i pełni rolę oskarżyciela publicznego. Wtedy grzywnę nakłada sąd, który dodatkowo może także orzec np. wypłacenie nawiązki za spowodowaną szkodę.


Najnowsze aktualności Najnowsze aktualności

Powrót

Las do góry nogami

Las do góry nogami

Sierpień i wrzesień to najlepszy czas, by poznać tajemniczy świat nietoperzy. W ramach akcji „Las do góry nogami” zachęcamy do przeczytania artykułu poświęconemu życiu, ochronie i biologii nietoperzy.

 

Nietoperze to jedyne ssaki posiadające umiejętność aktywnego lotu. Nietoperze od innych ssaków odróżnia m.in. obecność błoniastych skrzydeł. Dłoń nietoperza jest w budowie bardzo podobna do ludzkiej – główną różnicę stanowi skóra rozpięta na kościach śródręcza i palców. Polskie nietoperze są małe. Długość ich ciała (od końca pyska do ogona) dochodzi do ok. 10 cm. Masa ciała największych polskich nietoperzy dochodzi do kilkudziesięciu gramów, natomiast najmniejszego to około 4 g – mniej niż złotówka.

 

Nietoperze lubią ciche, spokojne i bezpieczne miejsca. Większość gatunków nietoperzy żyjących w Polsce związanych jest ze środowiskiem leśnym, ale również możemy je spotkać blisko osad ludzkich. Strychy, zakamarki w budynkach, dziuple, zimowiska w podziemnych konstrukcjach – to najczęściej wymieniane miejsca bytowania nietoperzy. Nietoperze polują w nocy na aktywne w tym czasie owady lub rzadziej na pajęczaki. Ich ofiarą padają przede wszystkim insekty występujące w danym miejscu najliczniej. W ten sposób stają się regulatorami liczebności owadów mających tendencje do masowych pojawów. Lasy stanowią ważne miejsce żerowania dla wielu gatunków nietoperzy, także dla tych, które przylatują do niego z innych środowisk. Ponadto stanowią doskonałe miejsce do schronienia się i rozrodu.

Najważniejsze dla nietoperzy w lasach to:

  1. Dziuplaste drzewa.
  2. Przestrzeń nad wodą jako miejsce żerowania.
  3. Łąka lub pole – nad nimi też żerują nietoperze.
  4. Droga leśna to także linia, którą nietoperze wykorzystują w orientacji.
  5. Skrzynki (budki) – tu też można się schronić.

 

Gdy spada temperatura i zaczyna brakować pokarmu nietoperze zapadają w hibernację. Ich organizm przestawia się na „tryb oszczędny” – wszelkie procesy (bicie serca, oddech itd.) spowalniają, a temperatura ciała znacznie się obniża. Dzięki temu nietoperze są w stanie przetrwać kilka miesięcy bez jedzenia, czerpiąc energię ze zgromadzonego pod skórą tłuszczu. Do hibernacji nietoperze wybierają miejsca ciemne, zwykle wilgotne i chłodne, zabezpieczone przed mrozem, ze stałą temperaturą (kilka stopni powyżej zera). Miejscami najczęściej wybieranymi na hibernację są podziemia (jaskinie, fortyfikacje albo piwnice), ale również strychy domów czy dziuple drzew.

         

Do głównych przyczyn związanych ze spadkiem liczebności nietoperzy należy zaliczyć:

  • chemizacja środowiska – używanie substancji chemicznych m.in. na potrzeby gospodarcze człowieka, przynosi wiele strat w świecie przyrody, także wśród nietoperzy,
  • niszczenie ich schronień – jedno z największych zagrożeń. W najlepszym przypadku kończy się dla nietoperza koniecznością szukania nowej kryjówki, a w najgorszym śmiercią,
  • utrata siedlisk – zmiana i fragmentacja krajobrazu w wyniku powiększania miast, budowy dróg lub innych inwestycji,
  • niepokojenie w kryjówkach – zwłaszcza w zimowiskach, które często są miejscami atrakcyjnymi dla turystów np. jaskinie,
  • nieodpowiednie oświetlenie - budynków, ulic, w parkach miejskich, infrastruktury.

 

W celu zapewnia  odpowiednich warunków dla życia i rozrodu nietoperzy Lasy Państwowe prowadza szereg działań zmierzających do ochrony tych pożytecznych ssaków, do których można zaliczyć:

  • zwiększanie bioróżnorodności w lasach, poprzez ich przebudowę gatunkowa i wiekową, chronienie starolasów, pozostawianie drzew dziuplastych i martwego drewna, biogrup na zrębach,
  • zabezpieczanie kryjówek np. jaskiń, piwnic, starych bunkrów,
  • pomagają prowadzić regularny monitoring, który pozwala sprawdzać kondycję, liczebność nietoperzy, określić właściwy kierunek ochrony i obecny stan środowiska.
  • wieszanie specjalnie zaprojektowanych skrzynek (schronów), pełniących funkcje bezpiecznych kryjówek w okresie od wiosny do jesieni.

 

Nietoperze często możemy spotkać w pobliżu siedzib ludzkich. Oto kilka przykładów jak sami możemy im pomóc:  

  •  wybierajmy oświetlenie wokół domu świecące w dół,
  • planując remont budynku np. termomodernizację, w którym przebywają nietoperze, wybierzmy termin poza okresem ich bytowania,
  • przy remontach strychu zostawmy wloty dla nietoperzy (wystarczy szczelinka),
  • przy konserwacji drewna, np. przy budowie domu wybierajmy nietoksyczne środki,
  • respektujmy tablice informacyjne o zakazie wstępu ze względu na zimujące nietoperze,
  • nie wybudzajmy hibernujących nietoperzy, jeśli takie napotkamy.

 

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o tych małych latających ssakach  zapraszamy do materiałów zamieszczonych pod artykułem.